متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۴۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
رخ دل‌فروز تو ماهی خوشست
۲
خط عنبرینت سیاهی خوشست
۳
شب گیسویت هست سالی دراز
۴
ولی روز روی تو ماهی خوشست
۵
از آن چین زلف تو شد جای دل
۶
که هندوستان جایگاهی خوشست
۷
اگر نیست ضعفی در آن چشم مست
۸
چرا گاه بیمار و گاهی خوشست
۹
از آن مه بروی تو آرد پناه
۱۰
که روی تو پشت و پناهی خوشست
۱۱
صبوحی گناهست در پای سرو
۱۲
ولی راستی را گناهی خوشست
۱۳
اگر چه ره عقل و دین می‌زنی
۱۴
بزن مطرب این ره که راهی خوشست
۱۵
گرت اسب بر سر دواند رواست
۱۶
بنه پیش او رخ که شاهی خوشست
۱۷
بچشم کرم سوی خواجو نگر
۱۸
که در چشم مستت نگاهی خوشست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.