متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۶۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست
۲
چشمم ز غمت چشمهٔ یاقوت روانست
۳
آن موی میان تو که سازد کمر از موی
۴
موئی بمیان آمده یا موی میانست
۵
در موی میانت سخنی نیست که خود نیست
۶
لیکن سخن ار هست در آن پسته دهانست
۷
تا پشت کمان می‌شکند ابروی شوخت
۸
پیوسته ز ابروی تو پشتم چو کمانست
۹
با ما به شکر خنده درآ زانکه یقینم
۱۰
کز پستهٔ تنگ تو یقینم بگمانست
۱۱
گفتند که آن جان جهان با تو چنان نیست
۱۲
گوئی که چنانست که با ما نچنانست
۱۳
پنداشت که ما را غم جانست ولیکن
۱۴
ما در غم آنیم که او در غم آنست
۱۵
عمری بتمنای رخش می‌گذرانیم
۱۶
در محنت و غم گرچه که دنیا گذرانست
۱۷
در کنج صوامع مطلب منزل خواجو
۱۸
کو معتکف کوی خرابات مغانست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.