متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
بوقت صبح می روشن آفتاب منست
۲
بتیره شب در میخانه جای خواب منست
۳
اگر شراب نباشد چه غم که وقت صبوح
۴
دو چشم اشک فشان ساغر شراب منست
۵
وگر کباب نیابم تفاوتی نکند
۶
بحکم آنکه دل خونچکان کباب منست
۷
براه بادیه‌ای ساربان چه جوئی آب
۸
که منزلت همه در دیدهٔ پر آب منست
۹
مرا مگوی که برگرد وترک ترکان گیر
۱۰
که گر چه راه خطا می‌روم صواب منست
۱۱
چگونه در تو رسم تا ز خود برون نروم
۱۲
چرا که هستی من در میان حجاب منست
۱۳
بیا که بی تو رسم تا زخود برون نروم
۱۴
چرا که هستی من در میان حجاب منست
۱۵
بیا که بی تو ملولم ز زندگانی خویش
۱۶
که در فراق رخت زندگی عذاب منست
۱۷
تو گنج لطفی و دانم کزین بتنگ آئی
۱۸
که روز و شب وطنت در دل خراب منست
۱۹
خروش و نالهٔ خواجو و بانگ بلبل مست
۲۰
نوای باربد و نغمه رباب منست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.