متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
خواجوی کرمانی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
سحاب سیل فشان چشم رودبار منست
۲
سموم صاعقه سوز آه پرشرار منست
۳
غم ار چه خون دلم می‌خورد مضایقه نیست
۴
که اوست در همه حالی که غمگسار منست
۵
هلال اگر چه به ابروی یار می‌ماند
۶
ولی نمونه‌ئی از این تن نزار منست
۷
چو اختیار من از کاینات صحبت تست
۸
گمان مبر که جدائی باختیار منست
۹
خیال لعل تو هر جا که می‌کنم منزل
۱۰
مقیم حجرهٔ چشم گهر نگار منست
۱۱
کنار چون کنم از آب دیده گوهر شب
۱۲
برزوی تو تا روز در کنار منست
۱۳
مرا ز دیده می‌فکن که آبروی محیط
۱۴
ز فیض مردمک چشم در نثار منست
۱۵
فرونشان بنم جام گرد هستی من
۱۶
اگر غبار حریفان ز رهگذر منست
۱۷
طمع مدار که خواجو ز یار برگردد
۱۸
که از حیات ملول آمدن نه کار منست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.