غزل شمارهٔ ۱۰۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
شهری عشقم، چو مجنون در بیابان نیستم
۲
اخگر دل‌زنده‌ام، محتاج دامان نیستم
۳
شبنم خود را به همت می‌برم بر آسمان
۴
در کمین جذبهٔ خورشید تابان نیستم
۵
دور کردن منزل نزدیک را از عقل نیست
۶
چون سکندر درتلاش آب حیوان نیستم
۷
بوی یوسف می‌کشم از چشم چون دستار خویش
۸
چشم بر راه صبا چون پیر کنعان نیستم
۹
گر چه خار رهگذارم، همتم کوتاه نیست
۱۰
هر زمان با دامنی دست و گریبان نیستم
۱۱
کرده‌ام با خاکساری جمع اوج اعتبار
۱۲
خار دیوارم، وبال هیچ دامان نیستم
۱۳
نیست چون بوی گل از من تنگ جا بر هیچ کس
۱۴
در گلستانم، ولیکن در گلستان نیستم
۱۵
نان من پخته است چون خورشید، هر جا می‌روم
۱۶
در تنور آتشین ز اندیشهٔ نان نیستم
۱۷
گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرست
۱۸
در سخن صائب چو طوطی تنگ میدان نیستم