غزل شمارهٔ ۱۳۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
صبح در خواب عدم بود که بیدار شدیم
۲
شب سیه مست فنا بود که هشیار شدیم
۳
پای ما نقطه صفت در گرو دامن بود
۴
به تماشای تو سرگشته چو پرگار شدیم
۵
به شکار آمده بودیم ز معمورهٔ قدس
۶
دانهٔ خال تو دیدیم، گرفتار شدیم
۷
خانه پردازتر از سیل بهاران بودیم
۸
لنگرانداخت خرد، خانه نگهدار شدیم
۹
نرود دیدهٔ شبنم به شکر خواب بهار
۱۰
عبث افسانه‌طراز دل بیدار شدیم
۱۱
عالم بیخبری طرفه بهشتی بوده است
۱۲
حیف و صد حیف که ما دیر خبردار شدیم
۱۳
صائب از کاسهٔ دریوزهٔ ما ریزد نور
۱۴
تا گدای در شه قاسم انوار شدیم