غزل شمارهٔ ۱۷۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که‌ای؟
۲
ای تماشاگاه عالم، در تماشای که‌ای؟
۳
عالمی را روی دل در قبلهٔ ابروی توست
۴
تو چنین حیران ابروی دلارای که‌ای؟
۵
شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند
۶
ای بهار زندگی آخر تو شیدای که‌ای؟
۷
چون دل عاشق نداری یک نفس یک‌جا قرار
۸
سر به صحرا دادهٔ زلف چلیپای که‌ای؟
۹
چشم می پوشی ز گلگشت خیابان بهشت
۱۰
در کمین جلوهٔ سرو دلارای که‌ای؟
۱۱
نشکنی از چشمهٔ کوثر خمار خویش را
۱۲
از خمار آلودگان جام صهبای که‌ای؟