متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · قطعات

قطعه شمارهٔ ۱۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دل منه بر دنیی و اسباب او
۲
زانکه از وی کس وفاداری ندید
۳
کس عسل بی‌نیش از این دکان نخورد
۴
کس رطب بی‌خار از این بستان نچید
۵
هر به ایامی چراغی بر فروخت
۶
چون تمام افروخت بادش دردمید
۷
بی تکلف هر که دل بر وی نهاد
۸
چون بدیدی خصم خود می‌پرورید
۹
شاه غازی خسرو گیتی‌ستان
۱۰
آنکه از شمشیر او خون می‌چکید
۱۱
گه به یک حمله سپاهی می‌شکست
۱۲
گه به هویی قلبگاهی می‌درید
۱۳
از نهیبش پنجه می‌افکند شیر
۱۴
در بیابان نام او چون می‌شنید
۱۵
سروران را بی‌سبب می‌کرد حبس
۱۶
گردنان را بی‌خطر سر می‌برید
۱۷
عاقبت شیراز و تبریز و عراق
۱۸
چون مسخر کرد وقتش در رسید
۱۹
آنکه روشن بد جهان‌بینش بدو
۲۰
میل در چشم جهان‌بینش کشید
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

نیازمند بازبینی
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۱ نیازمند تصمیم۱ موجودیت مرتبط

پیش‌نویس‌ها و پیشنهادها

هنوز واقعیت تأییدشده نیستند
پیشنهادیبه‌کارگیری نماد

می و جام

پیشنهاد واژگانی؛ سرنخ پژوهشهم‌خوانی واژه، اثبات معنا یا نقش ادبی نیست؛ متن را بررسی کنید.ارجاع در سطح شعر است؛ بیت دقیق ثبت نشده است.

به‌کارگیری نماد ← می و جام

Matched curated alias: می; editorial status: suggested

۱ شاهد متنی
بیت دقیق و نقل‌قول در این رکورد ثبت نشده؛ ارجاع فعلی فقط به شعر است.
۰ بیت · رابطهٔ منتقل‌شده
Vira

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.