غزل شمارهٔ ۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
میدمد صبح و کله بست سحاب
۲
الصبوح الصبوح یا اصحاب
۳
میچکد ژاله بر رخ لاله
۴
المدام المدام یا احباب
۵
میوزد از چمن نسیم بهشت
۶
هان بنوشید دم به دم می ناب
۷
تخت زمرد زده است گل به چمن
۸
راح چون لعل آتشین دریاب
۹
در میخانه بستهاند دگر
۱۰
افتتح یا مفتح الابواب
۱۱
لب و دندانت را حقوق نمک
۱۲
هست بر جان و سینههای کباب
۱۳
این چنین موسمی عجب باشد
۱۴
که ببندند میکده به شتاب
۱۵
بر رخ ساقی پری پیکر
۱۶
همچو حافظ بنوش باده ناب