متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۶

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
۲
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
۳
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
۴
نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست
۵
سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
۶
گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
۷
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند
۸
کافر عشق بود گر نشود باده پرست
۹
برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر
۱۰
که ندادند جز این تحفه به ما روز الست
۱۱
آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم
۱۲
اگر از خمر بهشت است وگر باده مست
۱۳
خنده جام می و زلف گره گیر نگار
۱۴
ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.