متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
محتشم کاشانی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۳۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا
۲
در سجده فتادم که سمعنا واطعنا
۳
ما دخل به خود در می‌دیدار نگردیم
۴
ما حل له شارعنا فیه شرعنا
۵
بودیم ز ذرات به خورشید رخش نی
۶
الفرع رئینا والی الاصل رجعنا
۷
روزی که دل از عین تعلق به تو بستیم
۸
من غیرک یاقرة عینی و قطعنا
۹
در زاریم از ضعف عمل پیش تو صد ره
۱۰
ضعف الفرغ الاکبر و یارب فزعنا
۱۱
در دار شفایت مرضی دفع نکردیم
۱۲
لکن کسل الروح من الروح و قعنا
۱۳
گر محتشم از غم علم عین نگون کرد
۱۴
انا علم البهجة بالهم رفعنا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.