متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
محتشم کاشانی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۶۰

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نخل قد خم گشته که پرورده دردست
۲
بارش دل پرخون و گلش چهرهٔ زردست
۳
صدساله وصال تو مرا می‌رسد ای ماه
۴
گر مرهم هر خسته به اندازهٔ درد است
۵
خاک که ز جولان سمندت شده برباد
۶
کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است
۷
دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است
۸
از تفرقهٔ عشق تو فرداست که فرداست
۹
منسوخ کن حسن دلارام زلیخاست
۱۰
عشق تو که آرام ربای زن و مرد است
۱۱
ای دل حذر از بادیهٔ عشق که چون باد
۱۲
سرگشته در آن ناحیه صد بادیه گرداست
۱۳
ای محتشم آن شمع بتان را چه تفاوت
۱۴
گر اشک تو گرمست و گر آه تو سرد است
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.