متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۹

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دارم امید عاطفتی از جناب دوست
۲
کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست
۳
دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
۴
گر چه پریوش است ولیکن فرشته خوست
۵
چندان گریستیم که هر کس که برگذشت
۶
در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست
۷
هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
۸
موی است آن میان و ندانم که آن چه موست
۹
دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت
۱۰
از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست
۱۱
بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشد
۱۲
با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست
۱۳
عمریست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام
۱۴
زان بوی در مشام دل من هنوز بوست
۱۵
حافظ بد است حال پریشان تو ولی
۱۶
بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.