غزل شمارهٔ ۱۵۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
به زبان خرد این نکته صریح است صریح
۲
که نظر جز به رخ خوب قبیح است قبیح
۳
مدعای دل عشاق بتان می‌فهمند
۴
به اشارات نهانی ز عبارات صریح
۵
آن که این حسن در اجزای وجود تو نهاد
۶
معنی خاص ادا کرد به الفاظ فصیح
۷
بر دل ریش چه شیرین نمکی می‌پاشید
۸
در حدیث نمکین جنبش آن لعل ملیح
۹
ما هلاکیم و نصیب دگران آب حیات
۱۰
ما خرابیم و طبیب دگرانست مسیح
۱۱
این که دل دیده شکست از تو درستست درست
۱۲
این که بیمار تو گردیده صحیح است صحیح
۱۳
محتشم کز تو به یک پیک نظر گشته هلاک
۱۴
چشم حسرت به رخت دوخته چون صید ذبیح