غزل شمارهٔ ۴۰۵
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
برای نیم نگاهی چو عذر خواه تو گردم
۲
هزار بار به گرد سر نگاه تو گردم
۳
ز انتظار شوم کشته تا نشان خدنگی
۴
ز پر کرشمه نگه‌های گاه گاه تو گردم
۵
بزن به تیغم و پیش از من هلاک گنه خود
۶
به گردن دگران نه که من گواه تو گردم
۷
به این امید که روزی شکاری خورم از تو
۸
هزار سال بگرد شکارگاه تو گردم
۹
به هم زدی ز سبک دستی کرشمهٔ جهانی
۱۰
اسیر فتنهٔ حسن گران سپاه تو گردم
۱۱
بکش مرا و میندیش از گنه که همان من
۱۲
به روز حشر رعقوبت کش گناه تو گردم
۱۳
مهی برآمد و برنامد این مراد که یکشب
۱۴
به دیده کام ستان از رخ چو ماه تو گردم
۱۵
مرا چه محتشم این بس ز باغ وصل که قانع
۱۶
به نیم نکهتی از عنبرین گیاه تو گردم