غزل شمارهٔ ۴۵۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تو کشیده تیغ و مرا هوس که ز قید جان برهانیم
۲
به مراد دل برسی اگر به مراد خود برسانیم
۳
همه شب چو شمع ستاده‌ام که نشانمت به حریم دل
۴
به حریم دل چه شود که اگر بنشینی و بنشانیم
۵
چه کنم نظر به مه دگر که ز دل غم تو رود به در
۶
که ز دیگران دگران شود به تو بیشتر نگرانیم
۷
نیم ارچه وصل تو را سزا به همین خوشم که تو دل ربا
۸
سگ خویش خوانیم از وفا سوی خویش اگرچه نخوانیم
۹
دل تنگ حوصله خون شود ز ستیزهای زبانیت
۱۰
ز پی ارنه لطف تو دل دهد به کرشمه‌های زبانیم
۱۱
چه نکو حضوری و وحدتی بود از دو جانب اگر تو را
۱۲
من ازین خسان بستان و تو ازین بتان بستانیم
۱۳
گرم از درون بدر افکنی ز برون چو محتشمم مران
۱۴
سگیم به داغ و نشان تو که نخواند از تو برانیم