غزل شمارهٔ ۱۱۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
۲
صبر و آرام تواند به من مسکین داد
۳
وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت
۴
هم تواند کرمش داد من غمگین داد
۵
من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم
۶
که عنان دل شیدا به لب شیرین داد
۷
گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست
۸
آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد
۹
خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن
۱۰
هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد
۱۱
بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی
۱۲
خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
۱۳
در کف غصه دوران دل حافظ خون شد
۱۴
از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد