غزل شمارهٔ ۱۱۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
۲
که تاب من به جهان طره فلانی داد
۳
دلم خزانه اسرار بود و دست قضا
۴
درش ببست و کلیدش به دلستانی داد
۵
شکسته وار به درگاهت آمدم که طبیب
۶
به مومیایی لطف توام نشانی داد
۷
تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
۸
که دست دادش و یاری ناتوانی داد
۹
برو معالجه خود کن ای نصیحتگو
۱۰
شراب و شاهد شیرین که را زیانی داد
۱۱
گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت
۱۲
دریغ حافظ مسکین من چه جانی داد