متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
آن که از سنبل او غالیه تابی دارد
۲
باز با دلشدگان ناز و عتابی دارد
۳
از سر کشته خود می‌گذری همچون باد
۴
چه توان کرد که عمر است و شتابی دارد
۵
ماه خورشید نمایش ز پس پرده زلف
۶
آفتابیست که در پیش سحابی دارد
۷
چشم من کرد به هر گوشه روان سیل سرشک
۸
تا سهی سرو تو را تازه‌تر آبی دارد
۹
غمزه شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد
۱۰
فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد
۱۱
آب حیوان اگر این است که دارد لب دوست
۱۲
روشن است این که خضر بهره سرابی دارد
۱۳
چشم مخمور تو دارد ز دلم قصد جگر
۱۴
ترک مست است مگر میل کبابی دارد
۱۵
جان بیمار مرا نیست ز تو روی سؤال
۱۶
ای خوش آن خسته که از دوست جوابی دارد
۱۷
کی کند سوی دل خسته حافظ نظری
۱۸
چشم مستش که به هر گوشه خرابی دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.