متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
حافظ · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
۲
بنده طلعت آن باش که آنی دارد
۳
شیوه حور و پری گر چه لطیف است ولی
۴
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد
۵
چشمه چشم مرا ای گل خندان دریاب
۶
که به امید تو خوش آب روانی دارد
۷
گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا
۸
نه سواریست که در دست عنانی دارد
۹
دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
۱۰
آری آری سخن عشق نشانی دارد
۱۱
خم ابروی تو در صنعت تیراندازی
۱۲
برده از دست هر آن کس که کمانی دارد
۱۳
در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
۱۴
هر کسی بر حسب فکر گمانی دارد
۱۵
با خرابات نشینان ز کرامات ملاف
۱۶
هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد
۱۷
مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای
۱۸
هر بهاری که به دنباله خزانی دارد
۱۹
مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش
۲۰
کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.