متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
فروغی بسطامی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست
۲
خانه‌ام را سوخت بی باکی که او در خانه نیست
۳
دست همت را کشیدم از سر دنیا و دین
۴
هر کسی را در طلب این همت مردانه نیست
۵
از پس رنجی که بردم در وفا آخر مرا
۶
دامن گنجی به چنگ آمد که در ویرانه نیست
۷
می گساران فارغند از فتنه دور زمان
۸
کس حریف آسمان جز گردش پیمانه نیست
۹
سبحدهٔ صد دانه از بهر حساب ساغر است
۱۰
ور نه یک جو خاصیت در سبحهٔ صد دانه نیست
۱۱
گریهٔ مستانه آخر عقده‌ام از دل گشود
۱۲
خندهٔ شادی به غیر از گریهٔ مستانه نیست
۱۳
نقد زاهد قابل آن شاهد زیبا نشد
۱۴
زان که هر جان مقدس در خور جانانه نیست
۱۵
تا غم دلبر درآمد خرمی از دل برفت
۱۶
زان که جای آشنا سر منزل بیگانه نیست
۱۷
در غم آن نوش لب افسانهٔ عالم شدم
۱۸
وین غم دیگر که تاثیری در این افسانه نیست
۱۹
گفتم از دیوانگی زلفش بگیرم، عشق گفت
۲۰
لایق این حلقهٔ زنجیر هر دیوانه نیست
۲۱
تا فروغی پرتو آن شمع در محفل فتاد
۲۲
هیچ کس از سوز من آگه به جز پروانه نیست
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.