متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
فروغی بسطامی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۷۴

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
۲
پس چرا دل همه شب حال دگرگون دارد
۳
من و نظارهٔ باغی که بهاران آنجا
۴
خاک را خون شهیدان تو گلگون دارد
۵
من دیوانه و زلف تو گرفتن، هیهات
۶
زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد
۷
در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست
۸
آن که از دست غمت خاطر محزون دارد
۹
گرچه خوبان به ستم شهرهٔ شهرند اما
۱۰
دل سنگین تو کین از همه افزون دارد
۱۱
می‌توان یافت ز خون باری چشم مردم
۱۲
که لب لعل تو دل های جگر خون دارد
۱۳
در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد
۱۴
در درونی که تویی کی سر بیرون دارد
۱۵
هر کجا جلوهٔ بالای تو باشد به میان
۱۶
راستی سرو کجا قامت موزون دارد
۱۷
نه همین فتنهٔ چشم تو فروغی تنهاست
۱۸
چشم فتان تو یک طایفه مفتون دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.