متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شهریار · گزیدهٔ غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۰ - جلوه جلال

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شبست و چشم من و شمع اشکبارانند
۲
مگر به ماتم پروانه سوگوارانند
۳
چه می کند بدو چشم شب فراق تو ماه
۴
که این ستاره شماران ستاره بارانند
۵
مرا ز سبز خط و چشم مستش آید یاد
۶
در این بهار که بر سبزه میگسارانند
۷
به رنگ لعل تو ای گل پیاله های شراب
۸
چو لاله بر لب نوشین جویبارانند
۹
بغیر من که بهارم به باغ عارض تست
۱۰
جهانیان همه سرگرم نوبهارانند
۱۱
بیا که لاله رخان لاله ها به دامنها
۱۲
چو گل شکفته به دامان کوهسارانند
۱۳
نوای مرغ حزینی چو من چه خواهد بود
۱۴
که بلبلان تو در هر چمن هزارانند
۱۵
پیاده را چه به چوگان عشق و گوی مراد
۱۶
که مات عرصه حسن تو شهسوارنند
۱۷
تو چون نسیم گذرکن به عاشقان و ببین
۱۸
که همچو برگ خزانت چه جان نثارانند
۱۹
به کشت سوختگان آبی ای سحاب کرم
۲۰
که تشنگان همه در انتظار بارانند
۲۱
مرا به وعده دوزخ مساز از او نومید
۲۲
که کافران به نعیمش امیدوارانند
۲۳
جمال رحمت او جلوه می دهم به گناه
۲۴
که جلوه گاه جلالش گناهکارانند
۲۵
تو بندگی بگزین شهریار بر در دوست
۲۶
که بندگان در دوست شهریارانههند
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.