غزل شمارهٔ ۱۰۱ - غزل یا لغز
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بلبل عشقم و از آن گل خندان گویم
۲
سخن از آن گل خندان به سخندان گویم
۳
غزل آموز غزالانم و با نای شبان
۴
غزل خود به غزالان غزلخوان گویم
۵
شعر من شرح پریشانی زلفی است شگفت
۶
که پریشان کندم گر نه پریشان گویم
۷
آنچه فرزانه به آزادی و زنهار نگفت
۸
من دیوانه به زنجیر و به زندان گویم
۹
گر چه خاکسترم و مصلحتم خاموشی است
۱۰
آتش افروزم و شرح شب هجران گویم
۱۱
گله زلف تو با کوکبه شبنم اشک
۱۲
کو بهاری که به گوش گل و ریحان گویم
۱۳
شهریارا تو عجب خضر رهی چون حافظ
۱۴
که من تشنه هم از چشمه حیوان گویم