متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
شهریار · گزیدهٔ غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
کس نیست در این گوشه فراموشتر از من
۲
وز گوشه نشینان توخاموشتر از من
۳
هر کس به خیالیست هم آغوش و کسی نیست
۴
ای گل به خیال تو هم آغوشتر از من
۵
می نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق
۶
اما که در این میکده غم نوشتر از من
۷
افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن
۸
افتاده تر از من نه و مدهوشتر از من
۹
بی ماه رخ تو شب من هست سیه پوش
۱۰
اما شب من هم نه سیه پوشتر از من
۱۱
گفتی تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق
۱۲
ای نادره گفتار کجا گوشتر از من
۱۳
بیژن تر از آنم که بچاهم کنی ای ترک
۱۴
خونم بفشان کیست سیاوشتر از من
۱۵
با لعل تو گفتم که علاجم لب نوش است
۱۶
بشکفت که یارب چه لبی نوشتر از من
۱۷
آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل
۱۸
دیگی نه در این بادیه پرجوشتر از من
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.