غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من
۲
واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من
۳
خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل
۴
آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من
۵
با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت
۶
گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من
۷
روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا
۸
سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من
۹
قمری بی آشیانم بر لب بام وفا
۱۰
دانه و آبم ندادی مشکن آخر بال من
۱۱
بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال
۱۲
خاطرات کودکی آمد به استقبال من
۱۳
خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود
۱۴
از کتاب عشق اوراق سیاه فال من
۱۵
ای صبا گر دیدی آن مجموعه گل را بگو
۱۶
خوش پراکندی ز هم شیرازه آمال من
۱۷
کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز
۱۸
شهریارا حل مشکلها کند حلال من