متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۱۸۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
ای دل رفته ز جا بازمیا
۲
به فنا ساز و در این ساز میا
۳
روح را عالم ارواح به است
۴
قالب از روح بپرداز میا
۵
اندر آبی که بدو زنده شد آب
۶
خویش را آب درانداز میا
۷
آخر عشق به از اول اوست
۸
تو ز آخر سوی آغاز میا
۹
تا فسرده نشوی همچو جماد
۱۰
هم در آن آتش بگداز میا
۱۱
بشنو آواز روان‌ها ز عدم
۱۲
چو عدم هیچ به آواز میا
۱۳
راز کآواز دهد راز نماند
۱۴
مده آواز تو ای راز میا
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.