متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
مولوی · دیوان شمس

غزل شمارهٔ ۱۹۵

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را
۲
چون با زنی برانی سستی دهد میان را
۳
زیرا جماع مرده تن را کند فسرده
۴
بنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را
۵
میران و خواجگانشان پژمرده است جانشان
۶
خاک سیاه بر سر این نوع شاهدان را
۷
دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینی
۸
پرنور کرده از رخ آفاق آسمان را
۹
بخشد بت نهانی هر پیر را جوانی
۱۰
زان آشیان جانی اینست ارغوان را
۱۱
خامش کنی وگر نی بیرون شوم از این جا
۱۲
کز شومی زبانت می‌پوشد او دهان را
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.