شمارهٔ ۲۷ - در قناعت و صبر گوید
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ای بس که جهان جبهٔ درویش گرفته
۲
از فضلهٔ زنبور برو دوخته‌ام جیب
۳
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزند
۴
شمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب
۵
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتم
۶
امروز درین زشت بود گر کنمش عیب