در صفت موی
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
الا ای موی مشکین رنگ آخر
۲
شدم مویی نیم از سنگ آخر
۳
الا ای مشکموی افتادهام من
۴
چو موی تو بروی افتادهام من
۵
منم چون موی تو در چین نشسته
۶
تو در رومی کمر بر موی بسته
۷
چو مویی گر رسم ای دوست با تو
۸
برون آیم چو موی از پوست با تو
۹
چومویت مشکبار آمد سفر کن
۱۰
سحرگه بر صبامویی گذر کن
۱۱
مرا مویی ز حال خود خبر ده
۱۲
ز مویت مژدهٔ باد سحرده
۱۳
مرا از خود سر مویی کن آگاه
۱۴
که چون موی توام افتاده در راه
۱۵
بچشم آمد سر مویی فراقم
۱۶
چو موی ابرویت، پیوسته طاقم
۱۷
چو مویم، در غم آن موی مشکین
۱۸
بمویی در نمیاید ترا این
۱۹
چو موی از من بپشت افتادهیی باز
۲۰
مکن این سرکشی چون مویت آغاز
۲۱
اگر یک موی تو بینم ز سویی
۲۲
بسر پیش تو بازآیم چو مویی
۲۳
اگر یک موی برگویم ز دردم
۲۴
چو مویی در رباید باد سردم
۲۵
چو مویی زان بچشمت در نیایم
۲۶
که در چشم تو مویی مینمایم
۲۷
چو مویی گشتم و چه جای مویست
۲۸
که از مویی کمم این را چه رویست
۲۹
تنم گر چه چو مویی مینماید
۳۰
ولی با تو بمویی درنیاید
۳۱
چو مویی شد تن من از نزاری
۳۲
بمویی مینیابم از تو یاری
۳۳
بمویی گر ز تو یاریم بودی
۳۴
چو مویت کی نگونساریم بودی
۳۵
بمویی دل ده این بیخویشتن را
۳۶
که قوّت باشد از مویی رسن را
۳۷
اگر باشی بمویی دستگیرم
۳۸
برون آری چو مویی از خمیرم
۳۹
چو موی تو به پا افتادهام پست
۴۰
سر مویی سزد گر بر نهی دست
۴۱
منم مویی بکوهی غم گرفتار
۴۲
چنین مویی نگر زیر چنان بار
۴۳
چو مویت کی بتو خواهم رسیدن
۴۴
که مویی کوه نتواند کشیدن
۴۵
ز باریکی، بمویی نیست زورم
۴۶
که من مویی میان بسته، چو مورم
۴۷
ره عشق تو باریکست چون موی
۴۸
چو مویی، من بمویی کردهام روی
۴۹
ز تو مویی نخواهم گشت آگاه
۵۰
چگونه موی برمویی برد راه
۵۱
بمویی گر ببندی بندبندم
۵۲
نیم قادر که مویی برکشندم
۵۳
تن من گر نه کم از موی بودی
۵۴
مرا نیروی مویی روی بودی
۵۵
چو مویی شد تنم از ناتوانی
۵۶
ترا زین موی کی باشد نشانی
۵۷
سر مویی اگر در شانه داری
۵۸
من آن مویم که داری یا نداری
۵۹
چو مویی کردهام بیتو تن از تو
۶۰
چو موی تو شکن دارم من از تو
۶۱
چو مویی سرکشی پیوست بر من
۶۲
فرو بندی بمویی دست بر من
۶۳
چو موی، اینکار را رویی ندارم
۶۴
که زور بازوی مویی ندارم
۶۵
بمویی مانم از زاری کنون من
۶۶
سر مویی ز سر کردم برون من
۶۷
اگر من همچو مویی تن نمایم
۶۸
چو موی از زیر پیراهن نمایم
۶۹
چو مویی گر بپیراهن برافتم
۷۰
ز هر مویی بسرگردن برافتم
۷۱
چنان زارم که ازمویی بصد روی
۷۲
بهر مویی که دارم کی برم بوی
۷۳
چو مویی بیتو زار و مستمندم
۷۴
بتو آویخته چون مو ببندم
۷۵
دلم مویی نپیچد از بَرِتو
۷۶
بمویش میکشم تا بر دَرِ تو
۷۷
چو موی تو دلم را نیست در دست
۷۸
بمویی مینگردد این دل مست
۷۹
چو از موییست دل شوریدهٔ من
۸۰
چو مو از سر برون شد دیدهٔ من
۸۱
اگر دربندم آری همچو مویت
۸۲
چو مویی سر نهم بر خاک کویت
۸۳
چو مویی گر ببرّی سر بهیچم
۸۴
چو مویت سر ز خطّ تو نپیچم
۸۵
نپیچم سر ز موی تو بسویی
۸۶
که دل آویختست از تو بمویی
۸۷
اگر چون موی سر پیچد دل از تو
۸۸
چو مویش بند آید حاصل از تو
۸۹
ندارم من چو موی تو سَرِ خویش
۹۰
که چون موی تو میافتم پس و پیش
۹۱
اگر چون موی در تابم کنی هیچ
۹۲
نپیچم سر چو موی از تاب و از پیچ
۹۳
چو مویت گر دراندازی برویم
۹۴
نیایم بر تو بیرون همچو مویم
۹۵
چو یک موی توام به از دو عالم
۹۶
نیارم دید یک مو از سرت کم
۹۷
چو مویی بر نمیگیری بهیچم
۹۸
چگونه همچو مویی بر تو پیچم
۹۹
گرت از من چو مویی سر نگردد
۱۰۰
پس از من با تو مویی در نگردد
۱۰۱
تو کی باشی چو من چون موی در بند
۱۰۲
که با کس نیستت چون موی پیوند
۱۰۳
چه گر آیی مراچون موی بینی
۱۰۴
چو موی مژّه بر چشمم نشینی
۱۰۵
نگردد از تو مویی کم اگر تو
۱۰۶
سر مویی کنی بر من گذر تو
۱۰۷
چو مویی در سیاهی ماندهام من
۱۰۸
ز موی مژّه خون افشاندهام من
۱۰۹
چو موی مژّه سرتیزی کن آخر
۱۱۰
بمویی قصد خونریزی کن آخر
۱۱۱
همی خواهم من سرگشته چون موی
۱۱۲
چو موی مژّه با تو روی در روی
۱۱۳
گرفته موی تو مست اوفتاده
۱۱۴
چو موی مژّه لب بر هم نهاده
۱۱۵
ز دستم تا برفت آن موی چون شست
۱۱۶
چو موی مژّه برهم میزنم دست
۱۱۷
اگر مویی بود باقی ز عالم
۱۱۸
رسیم آخر چو موی مژّه باهم
۱۱۹
همی بافم هزاران حیله چون موی
۱۲۰
مگر مویی ز تو بنمایدم روی
۱۲۱
چو مویم گر فرود آری بر خویش
۱۲۲
چو مویت بر تو اندازم سر خویش
۱۲۳
چو مویی پیش تو بر فرق آیم
۱۲۴
میان خون چو مویی غرق آیم
۱۲۵
منم چو موی بی آن روی مانده
۱۲۶
بسی سرگشته تر از موی مانده
۱۲۷
چو مویت دور از روی توام من
۱۲۸
بسر گردانی موی توام من
۱۲۹
چو مویت تا کی اندر بند چینم
۱۳۰
چو موی خویش بنشان بر زمینم
۱۳۱
اگر چون موی گرد تو بر آیم
۱۳۲
چو می از شادی آن بر سر آیم
۱۳۳
منم مویی شده از عشق رویت
۱۳۴
تویی در پایم افگنده چو مویت
۱۳۵
چو افگندی مرا چون موی در پای
۱۳۶
بیار آن موی تا برخیزم از جای
۱۳۷
گرم موی تو دست آویز گردد
۱۳۸
چو موی این خسته دل سر تیز گردد
۱۳۹
منم یک موی با صد عیش ناخوش
۱۴۰
ز بهر تو بهر مویی بلاکش
۱۴۱
چو مویم بی رخت افتاده در شست
۱۴۲
بمانده همچو مویی درهم و پست
۱۴۳
تنم بی روی تو مانند مویست
۱۴۴
چو مویم بیتو کارم پشت رویست
۱۴۵
چو مویی هجرت آرد روی بر من
۱۴۶
همی با تیغ خیزد موی بر من
۱۴۷
چو از موی دو تای تو جدایم
۱۴۸
چو مویت مانده با پشت دوتایم
۱۴۹
من چون موی را کس غمخوری نیست
۱۵۰
غمم را همچو موی تو سری نیست
۱۵۱
سیه بیتو چو مویم عالم از تست
۱۵۲
بهر مویی مرا گویی غم از تست
۱۵۳
سر موییست جمعیّت ز رویت
۱۵۴
ازان بیتو پریشانم چو مویت
۱۵۵
چو موی افتادهام بر روی پیوست
۱۵۶
که می ندهد مرا مویی ز تو دست
۱۵۷
اگر مویی شود پیراهن تو
۱۵۸
ندانم بود مویی بر تن تو
۱۵۹
چومویی چند گردانی بخونم
۱۶۰
که چون مویی نمیپرسی که چونم
۱۶۱
چو مویی تا دلم بشکافتی تو
۱۶۲
چو موی من ز من سر تافتی تو
۱۶۳
تن من همچو مویی چند داری
۱۶۴
چو مویم تابکی در بندداری
۱۶۵
چو مویم کردی و خونم بخوردی
۱۶۶
ولیک از جور مویی کم نکردی
۱۶۷
چو مویی گشتهام بنمای رویی
۱۶۸
ترا کمتر بود این غم بمویی
۱۶۹
منم مویی ره عالم گرفته
۱۷۰
تویی مویی ز عالم کم گرفته
۱۷۱
چو بی موی تو ای سرکش بماندم
۱۷۲
چو مویت پای بر آتش بماندم
۱۷۳
ز من تا مرگ مویی در میانست
۱۷۴
نگه کن درتنم کان موی آنست
۱۷۵
اگرچه همچو مویی ناتوانم
۱۷۶
چو موی لقمه بر چشمت گرانم
۱۷۷
چو موی تو کجا برسر نشینم
۱۷۸
که چون مویم نشاندی بر زمینم
۱۷۹
مرا گرچه بمویی راه هم نیست
۱۸۰
ز بیداد توام یک موی کم نیست
۱۸۱
بر این بیدل بمویی خواب بستی
۱۸۲
چو موی خود وفا بر هم شکستی
۱۸۳
وفانیست ازتو مویی روی هرگز
۱۸۴
ز ناخن برنیاید موی هرگز
۱۸۵
وفاناید سر مویی ز سر مست
۱۸۶
نیاید موی بیرون از کف دست
۱۸۷
منم مویی که خون گریم زرشکت
۱۸۸
ترا خود تر نشد مویی ز اشکت
۱۸۹
ز سودا پختن تو موی بردم
۱۹۰
سر مویی مکن صفرا که مردم
۱۹۱
مکن بر موی صفرا، زین چه خیزد
۱۹۲
مکن چون موی ازان صفرا بریزد
۱۹۳
شدم مویی مبادا کینت بامن
۱۹۴
که مویی درنگیرد اینت با من
۱۹۵
چراگفتی چو مویی هیچ هیچی
۱۹۶
چو مویت تا کی آخر پیچ پیچی
۱۹۷
چو مویی من نیم باتو بزاری
۱۹۸
چو مویی بر زمینم کش بخواری
۱۹۹
چو مار موی پیچانت ای سبک روح
۲۰۰
دلم را کرد از یک موی مجروح
۲۰۱
چو مویی گشتم از رنج جراحت
۲۰۲
چگونه موی داند رنج و راحت
۲۰۳
ز تو قسمم بود مویی وفا بوک
۲۰۴
که تا دارم چو موی قندزت سوک
۲۰۵
اگر یابم بموی قندزت راه
۲۰۶
خوشت در برکشم چون موی روباه
۲۰۷
اگر چون موی شد روز سپیدم
۲۰۸
سر مویی بتو ماندست امیدم
۲۰۹
سر من گوی کن ای مشکمویم
۲۱۰
که مویت بس بود چوگان گویم
۲۱۱
اگر سر درکشم زآن موی در چشم
۲۱۲
سر من باز بر چون موی بر چشم
۲۱۳
چو هجرت کرد چون مویی نزارم
۲۱۴
ز تو بس باد مویی یادگارم
۲۱۵
اگر دارم بمویی بیتو رویی
۲۱۶
هنوزم چون جنب خشکست مویی
۲۱۷
یکی کردم دو مویت ز ارزویت
۲۱۸
که تا با تو یکی گردم چو مویت
۲۱۹
چو موی آوردهیی با هیچم آخر
۲۲۰
چو موی تو بتو برپیچم آخر
۲۲۱
اگر درچاهم و موی تو بر ماه
۲۲۲
بسم مویت رسن ای یوسف چاه
۲۲۳
وگر بر ماهی و موی تو برخاک
۲۲۴
بست مویی کند ای عیسی پاک
۲۲۵
ز مویی نیست گفتن پیش ازین روی
۲۲۶
که درتو مینگیرد یکسر موی
۲۲۷
چو یک مویم من از صد روی بیتو
۲۲۸
چو صفرا میشکافم موی بیتو
۲۲۹
ز من تا موی تو چون موی سرتافت
۲۳۰
دلم در شرح مویت موی بشکافت
۲۳۱
بهرمویی گرم بودی زبانی
۲۳۲
نبودی هیچ موی بی فغانی
۲۳۳
بدین هر بیت مویی میشکافم
۲۳۴
که در هر بیت مویی میببافم
۲۳۵
چو در باریکی یک تار مویم
۲۳۶
سخن باریکتر از موی گویم
۲۳۷
سخن میراند ازمویی بصد روی
۲۳۸
بیا گر میببینی موی در موی
۲۳۹
چو من مویی شدم در نوک خامه
۲۴۰
پریشان شد چو مویی خط نامه
۲۴۱
ز تو چون نیست مویی حصّهٔ من
۲۴۲
چو موی تو دراز این قصّهٔ من
۲۴۳
سر مویی امیدم گر نبودی
۲۴۴
مرازان سر چو موی این سر نبودی
۲۴۵
درامیدت تنم چون موی پیوست
۲۴۶
سر مویی فرو نگذارد از دست
۲۴۷
میان ما اگر یک موی ماندست
۲۴۸
چو موی این کار را صد روی ماندست
۲۴۹
گسسته کی شود این موی هرگز
۲۵۰
خود این مویی نداردروی هرگز
۲۵۱
میان ماست مویی در میانه
۲۵۲
میان تست آن موی ای یگانه
۲۵۳
میان ما فلک مویی بسنجد
۲۵۴
که گر خود موی گردد در نگنجد
۲۵۵
چو مویت هرکه او زیر و زبر نیست
۲۵۶
ازین سرّش سر مویی خبر نیست
۲۵۷
ز مویی چند گویم بیش ازین نیز
۲۵۸
که ازمویی نیاید بیش ازین چیز
۲۵۹
بسی گفتم ز موی ایماه اکنون
۲۶۰
بسر بردم چو مویت راه اکنون
۲۶۱
بسی گفتم ز موی مشکبارت
۲۶۲
بیک یک موی، صد صد جان نثارت