غزل شمارهٔ ۸۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
نه زلفست آن که دلها را کمندست
۲
هزاران دل بهر موئیش بند است
۳
نه اندامست و قد سرویست آزاد
۴
نه گفتار است و لب قندست قندست
۵
نه چشمست آنکه بیماریست یا مست
۶
نه ابرو آن کمانی یا کمند است
۷
نه حالست آنکه بینی بر عذارش
۸
برای چشم بر آتش سپند است
۹
نه مجنونست آنکو دل باو داد
۱۰
که هر کو شد اسیرش هوشمند است
۱۱
نه بیماری بود بیماری عشق
۱۲
شفای سینهٔ هر دردمندست
۱۳
ز زلفش تار موئی فیض را بس
۱۴
از آنشب عمر جاویدان بلند است