غزل شمارهٔ ۳۳۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
۲
چو جدا شوی ز جانم رمقی بتن نماند
۳
سخن از دلم برآید بزبان که با تو گویم
۴
چو نظر کنم بسویت بزبان سخن نماند
۵
بوطن چو بیتو باشم بودم هوای غربت
۶
بسفر چو با تو باشم هوس وطن نماند
۷
ز لطافت خیالت ز تجلی جمالت
۸
همه جان شد است این تن تن من بتن نماند
۹
بنما رهم بجائی که همین تو باشی آنجا
۱۰
غم جان و تن نباشد سر ما و من نماند
۱۱
دل و جان نخواهم الا که دهم بخدمت تو
۱۲
چو بخدمت تو آیم دل و جان بمن نماند
۱۳
دم نزع گفت جانم ز بدن چها کشیدم
۱۴
هله دوستان بشارت که ز غم بدن نماند
۱۵
پس مرگ اگر بیادت نفسی ز جان بر آرم
۱۶
شود اخگر این تن من بدن و کفن نماند
۱۷
بزمانه یادگاری چو سخن نباشد ای فیض
۱۸
برسان سخن بجائی که دگر سخن نماند