غزل شمارهٔ ۳۹۷
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود
۲
از نظری بروی تو جور تو داد میشود
۳
جور و جفا ز تو رواست هرچه تو میکنی بجاست
۴
گر تو همه وفا شوی حسن کساد میشود
۵
جور و وفا بهم خوش و مهر و جفا بهم نکوست
۶
هست جفا صلاح حسن گرنه فساد میشود
۷
لطف نهان بجلوه آر تا برود دلم ز کار
۸
حسن چو جلوه میکند عشق زیاد میشود
۹
نیست مرا به جز تو کس مونس من توئی و بس
۱۰
غم بدلم چو میرسد دل بتو شاد میشود
۱۱
برک و نوای من توئی باد صبای من توئی
۱۲
عقده غنچه دلم از تو گشاد میشود
۱۳
چون تو بیاد آئیم خود بروم زیاد خود
۱۴
فیض در آن زمان همه معنی یاد میشود