متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟
۲
سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا؟
۳
روشن است این که مرا، آینه عمر، تویی
۴
در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟
۵
گر منم دور ز روی تو، دل من با توست
۶
نیستی هیچ، ز حال دلم آگاه چرا؟
۷
برگرفتی ز سر من، همگی سایه مهر
۸
سرو نورسته من، «انبتک الله» چرا؟
۹
دل در آن چاه ز نخ مرد و به مویی کارش
۱۰
بر نمی‌آوری، ای یوسف از آن چاه چرا؟
۱۱
نیک‌خواه توام و روی تو، دلخواه من است
۱۲
می‌رود عمر عزیزم، نه به دلخواه چرا؟
۱۳
پادشاه منی و من، ز گدایان توام
۱۴
از گدایان، خبری نیستت ای ماه چرا؟
۱۵
در ازل، خواند به خود حضرت تو سلمان را
۱۶
«حاش لله» که بود، رانده درگاه چرا؟
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.