متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۳

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد
۲
به کسی سپار دل را، که دلت نگاه دارد
۳
بر چشم یار شد دل، که ز دیده، داد، خواهد
۴
عجب ار سیه دلان را، غم داد خواه دارد
۵
تو مرا مگوی واعظ، که مریز، آب دیده
۶
بگذار تا بریزم، که بسی گناه، دارد
۷
خبر خرابی من، ز کسی، توان شنیدن
۸
که دلی خراب و حالی، ز غمش تباه دارد
۹
من بی‌نوا بر گل، ره دم زدن، ندارم
۱۰
حسدست بر هزارم، که هزار راه ندارد
۱۱
تو به حسن پادشاهی، دل عاشقت رعیت
۱۲
خنکا رعیتی کو، چو تو پادشاه دارد
۱۳
به عذار و شاهد و خط، بستد رخت دل از من
۱۴
چه دهم جواب آن کس، که خط و گواه دارد
۱۵
نتوان دل جهانی، همه وقف خویش کردن
۱۶
به همین قدر که لعل تو خطی سیاه دارد
۱۷
به طریق لطف می‌کن، نظری به حال سلمان
۱۸
که همین قدر توقع، به تو گاه گاه دارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.