متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۱۲۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به حضرت تو، که یارد، که قصه‌ای ز من آرد؟
۲
به غیر باد و برآنم که باد، نیز نیارد
۳
اگر نسیم نماید، کسالتی به رسالت
۴
سلام من که رساند، پیام من که گذارد؟
۵
نسیمی از سر زلف تو می‌خرم به دو عالم
۶
وگر چه خود همه عالم، نسیم زلف تو دارد
۷
خیال روی تو در چشم ما و ما، متحیر
۸
در آن قلم که چنین صورتی بر آب، نگارد
۹
لبم چو یاد کند، ذوق خاکبوس درت را
۱۰
ز شوق مردم چشم من، آب در دهن آرد
۱۱
گرم وصال تو بگذاشت پیش از این دو سه روزی
۱۲
مرا فراق تو دائم که پیش ازین، نگذارد
۱۳
بروز وصل خودم وعده داده بودی، سلمان
۱۴
درین هوس، همه شبهای تیره روز شمارد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.