غزل شمارهٔ ۱۳۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد
۲
آب جمال رویت، ز آتش، فغان برآرد
۳
آبی بر آتشم زن، زان پیشتر، که ناگه
۴
خاک مرا هوایت، باد از میان، برآرد
۵
بر هر زمین که افتد، از قامت تو سایه
۶
تا دامن قیامت، آن خاک جان برآرد
۷
مثلث فلک نبیند، با صد هزار دیده
۸
چند آنچه دیده‌ها را، گرد جهان برآرد
۹
سلمان سری و جانی، یک دم اشارتی کن
۱۰
تا آن سبک ببازد، تا این روان برآرد