متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · دیوان اشعار

غزل شمارهٔ ۲۰۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
دی دیده از خیال رخش بازمانده بود
۲
گلگون اشک در طبلش گرم رانده بود
۳
افتاده بود دل به خم چین زلف او
۴
شب بود و ره دراز هم آنجا بمانده بود
۵
دل رفته بود و ما پی دل تا بکوی دوست
۶
بردیم از آنکه او همه ره خون فشانده بود
۷
دل دیده خواست تا ببرد، خون گرفته بود
۸
جان خواست خواستم بدهم، غم ستانده بود
۹
می‌خواستم که عمر عزیزت کنم نثار
۱۰
نقدی عزیز بود ولیکن نمانده بود
۱۱
در خطا شده ز خال سیاه مبارکش
۱۲
کش نیش لب طره سلمان نشانده بود
۱۳
خالش به جای خویش گرفتم، نشسته بود
۱۴
بیگانه خط نامه سیه را که خوانده بود
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.