متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
سلمان ساوجی · جمشید و خورشید

بخش ۹۵ - غزل

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
شادی آمد از درون امشب که هان جان می رسد
۲
جان به استقبال شد بیرون که جانان می رسد
۳
یار چون گیسو کشان در پای یار آمد ز در
۴
مژده ای دل کان شب سودا به پایان می رسد
۵
خوش بخند ای دل که اینک صبح خندان می دمد
۶
خوش برقص ای ذره کاینک مهر رخشان می رسد
۷
پریشان و سرو جان داده بر باد
۸
چو زلف آمد ملک بر پایش افتاد
۹
گل خندان به زیر پر گرفتش
۱۰
گشاد آغوش و خوش در بر گرفتش
۱۱
نشستند آن دو نازک یار باهم
۱۲
بر آن گلزار روح افزا چو شبنم
۱۳
بپرسیدند هر دو یکدگر را
۱۴
ببوسیدند بادام و شکر را
۱۵
خوشا آن هر دو معشوق موافق
۱۶
که بنشینند با هم چون دو عاشق
۱۷
به مژگان گفته با هم هر دو صد راز
۱۸
به ابرو کرده باهم هر دو صد ناز
۱۹
ملک را گفت: «ای روی تو روزم
۲۰
به شام آورده روز دلفروزم
۲۱
مده بر عکس خورشید ای گل اندام
۲۲
سپاه حسن چون مه عرض بر شام
۲۳
رخ فرخ چرا می تابی از روم
۲۴
به عزم بام صبحم را مکن شوم
۲۵
ندانم تا کی ای عمر گرامی
۲۶
چنین تو در سفر فرسوده مانی
۲۷
چو مه روز و شب ای زرین شمایل
۲۸
چه تن می کاهی از قطع منازل؟
۲۹
مه و خور گرچه در بر داری از من
۳۰
ندیدی هیچ برخورداری از من
۳۱
تو چون زلف ار نبودی فتنه بر روم
۳۲
چرا گشتی چنین سرگشته در روم
۳۳
ز حلوایم به جز دودی ندیدی
۳۴
زیانها کردی و سودی ندیدی»
۳۵
بگفت این و سرشک از دیده افشاند
۳۶
روان این مطلع موزون فرو خواند:
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.