غزل شمارهٔ ۶۱۸
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
لاف ما و من یکسر دعوی خداییهاست
۲
خاک‌گرد و بر لب مال ایا چه بی‌حیاییهاست
۳
اوج جاه خلقی را بی‌دماغ راحت‌کرد
۴
بیشتر سر این بام جای بدهواییهاست
۵
ریش دفتر تزوبر، خرقه، محضر بهتان
۶
دین شیخ اگر این است فسق پارساییهاست
۷
حق‌شناس غفلت هم زنگ دل نمی‌خواهد
۸
آینه جلا دادن شکر خودنماییهاست
۹
سعی خلوت دل کن شاه ملک عزت باش
۱۰
در برون در خفتن ذلت گداییهاست
۱۱
صبح از آسمان تازی سر فرو نمی‌آرد
۱۲
یعنی این دودم هستی همت آزماییهاست
۱۳
شمع درخور هر اشک دور می‌رود زین بزم
۱۴
وصل دوستان یکسر دعوت جداییهاست
۱۵
شکوه‌گر به یاد آمد از حیا عرق‌کردیم
۱۶
ساز ما به این مضراب‌کوک‌تر صداییهاست
۱۷
خاک این بیابان راگریه‌ات نزد آبی
۱۸
ورنه هر قدم اینجا بوی آشناییهاست
۱۹
الفت دل این مقدار پایبند عجزم کرد
۲۰
رشته تاگره دارد غافل از رساییهاست
۲۱
بی‌بضاعتان بیدل ناگزیر آفاتند
۲۲
رنج خار و خس بردن از برهنه‌پاییهاست