حکایت شمارهٔ ۳۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
هارون الرشید را چون ملک دیار مصر مسلم شد گفت به خلاف آن طاغی که به غرور ملک مصر دعوی خدایی کرد نبخشم این مملکت را مگر به خسیس ترین بندگان. سیاهی داشت نام او خصیب در غایت جهل. مُلک مصر بوی ارزانی داشت و گویند عقل و درایت او تا به جایی بود که طایفه ای حرّاث مصر شکایت آوردندش که پنبه کاشته بودیم باران بی وقت آمد- و تلف شد گفت پشم بایستی کاشتن.
۲
به نادانان چنان روزی رساند
۳
که دانا اندر آن عاجز بماند
۴
اوفتاده است در جهان بسیار
۵
بی تمیز ارجمند و عاقل خوار
۶
كيمياگر به غصه مرده و رنج
۷
ابله اندر خرابه يافته گنج