غزل شمارهٔ ۱۱۱۱
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
ز دنیا چه‌گیرد اگر مردگیرد
۲
مگر دامن همت فردگیرد
۳
خجل می‌روم از زیانگاه هستی
۴
عدم تا چه از من ره‌آوردگیرد
۵
عرق دارد آیینه از شرم رنگم
۶
بگو تا گلاب از گل زرد گیرد
۷
تن‌آسان اقبال بخت سیاهم
۸
حیا بایدم سایه پرورد گیرد
۹
عبث لطمه‌فرسای موت و حیاتم
۱۰
فلک تاکی‌ام مهرهٔ نردگیرد
۱۱
شب قانعان از سحر می‌هراسد
۱۲
مبادا سواد وفا گرد گیرد
۱۳
به خاکم فرو برد امدادگردون
۱۴
کم ازپاست دستی‌که نامردگیرد
۱۵
ز بس یأس در هم شکسته‌ست رنگم
۱۶
گر آیینه‌گیرم دلم دردگیرد
۱۷
ازبن باغ عبرت نجوشید بیدل
۱۸
دماغی که بوی دل سرد گیرد