غزل شمارهٔ ۱۱۱۲
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
اگر به افواج عزم شاهان سواد روم و فرنگ گیرد
۲
شکوه درونش هر دو عالم به یک دل جمع تنگ‌گیرد
۳
جو شمع کاش از خیال شوکت طبیعت غافل آب گردد
۴
که سر فرازد به اوج گردون و راه کام نهنگ گیرد
۵
ز مکتب اعتبار دنیا ورق سیه‌کردن است و رفتن
۶
درین خم نیل جامهٔ‌کس به جز سیاهی چه رنگ‌گیرد
۷
گهر نی‌ام تا درین محیطم بود به عرض وقار سودا
۸
حباب معذور بادسنجم ترازوی من چه سنگ گیرد
۹
ز خجلت اعتبار باطل اگرگذشتم ز من چه حاصل
۱۰
کجاست دامن فرصت اینجا که با تو گویم درنگ گیرد
۱۱
ز حرف طاقت‌گداز لعلت دمی به جرات دچار گردم
۱۲
که همچو یاقوتم آب و آتش عنان پرواز رنگ گیرد
۱۳
به پاس دل ناکجا خورد خون بهار نازی‌که ازلطافت
۱۴
حنای‌دستش‌سیاهی آرد چو شمع اگر گل به‌چنگ گیرد
۱۵
ز چنگ آفت کمین گردون کجا رود کس چه چاره سازد
۱۶
پی رمیدن گم است آنجاک ه راه آهو ، پلنگ گیرد
۱۷
ز تیره طبعان وقت بگسل، مخواه ننگ وبال بز دل
۱۸
ازبن‌که بینی نقوش باطل خوش‌ست آیینه زنگ‌گیرد
۱۹
درین جنون‌زار فتنه سامان، به شعله کاران کذب و بهتان
۲۰
مجوش چندان که عالمی را نفس به دود تفنگ گیرد
۲۱
مدم به طبع درشت ظالم فسون تاثیر مهربیدل
۲۲
هزار آتش نفس گدازد که آب خشکی ز سنگ گیرد