غزل شمارهٔ ۱۱۲۹
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد
۲
چو شیشه دل‌که‌کشد تیغ از میانش و لرزد
۳
قیامت است بر آن بلبلی که از ادب گل
۴
پر شکسته‌کشد سر ز آشیانش و لرزد
۵
به هر نفس زدن از دل تپیدن است پرافشان
۶
چو ناخدا گسلد ربط بادبانش و لرزد
۷
به وحشتی‌است درین عرصه برق‌تازی فرصت
۸
که پیک وهم زند دست درعنانش ولرزد
۹
به خون تپیده ضبط شکسته رنگی خویشم
۱۰
چو مفلسی که شود گنج زر عیانش و لرزد
۱۱
اگر به خامه دهم عرض دستگاه ضعیفی
۱۲
ز ناله رشته‌کشد مغز استخوانش و لرزد
۱۳
ز سوز سینه ی من هر که واکشد سر حرفی
۱۴
چو نبض تب‌زده برخود تپد زبانش و لرزد
۱۵
به عرصه‌ای که شود پرفشان نهیب خدنگت
۱۶
فلک چو شست ببوسد زه کمانش و لرزد
۱۷
خیال چین جبینت به بحر اگر بستیزد
۱۸
به تن ز موج دود رعشه ناگهان‌اش و لرزد
۱۹
گداخت زهرهٔ نظاره دورباش حیایت
۲۰
چو شب‌روی که کند بیم پاسبانش و لرزد
۲۱
شکسته‌رنگی عاشق اگر رسد به خیالش
۲۲
چو شاخ‌گل برد اندیشهٔ خزانش و لرزد
۲۳
غبار هستی بیدل ز شرم بیکسی خود
۲۴
به خاک نیزکند یاد آستانش و لرزد
۲۵
حدیث کاکل و زلف تو بیدل ار بنگارد
۲۶
چو رشته تاب خورد خامه در بنانش و لرزد