غزل شمارهٔ ۱۱۳۰
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
زبان به‌کام خموشی کشد بیانش و لرزد
۲
نگه ز دور به حیرت دهد نشانش ولرزد
۳
نگه نظاره کند از حیا نهانش و لرزد
۴
زبان سخن کند از تنگی دهانش و لرزد
۵
چه شوکت است ادبگاه حسن را که تبسم
۶
ببوسد از لب موج‌گهر دهانش و لرزد
۷
قلم چگونه دهد عرض دستگاه توهم
۸
که فکر مو شود ازحیرت میانش و لرزد
۹
دمی‌که آرزوی دل به عرض شوق توکوشد
۱۰
گره چو شمع شود ناله بر زبانش و لرزد
۱۱
خیال ما کند آهنگ سجدهٔ سر راهت
۱۲
برد تصور از آنسوی آسمانش و لرزد
۱۳
نظربه طینت بیتاب عاشق اینهمه سهل است
۱۴
که همچو مو ج شود ناله برزبانش ولرزد
۱۵
عجب مدار ز نیرنگ اختراع مروت
۱۶
که همچوآه زدل بگذرد سنانش ولرزد
۱۷
بود ترحم عشقت به حال ناکسی من
۱۸
چو مشت خس که کند شعله امتحانش و لرزد
۱۹
به محفل تو که اظهار مدعاست تحیر
۲۰
نفس در آینه پنهان کند فغانش و لرزد
۲۱
به وصل وحشتم از دل نمی‌رود چه توان کرد
۲۲
که سست مشق رسد تیر بر نشانش و لرزد
۲۳
به عافیت نی‌ام ایمن ز آفتی که کشید
۲۴
چون آن غریق که آرند بر کرانش و لرزد
۲۵
ز بسکه شرم سجودش گداخت پیکر بیدل
۲۶
چو عکس آب نهد سر بر آستانش و لرزد