غزل شمارهٔ ۱۱۵۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بر رمز کارگاه ازل کیست وارسد
۲
ما خود نمیرسیم مگرعجزما رسد
۳
هر شیوهای کمینگر ایجاد رتبهایست
۴
شکل غبار ناشدهکی بر هوا رسد
۵
فهم شباب قابل تحقیق ضعف نیست
۶
پیریست فطرتیکه به قد دوتا رسد
۷
ما را چو شمع کشته اگر اوج بینش است
۸
کم نیست ا-بنکه سعی نگه تا به پا رسد
۹
در وادیی که منزل و ره جمله رفتنیست
۱۰
اندیشه رفته است ز خود تا کجا رسد
۱۱
آیینه را به قسمت حیرت قناعتیست
۱۲
زین جوش خون بس است که رنگی به ما رسد
۱۳
تا گرد ما و من به هوا نیست پر فشان
۱۴
بیدل به کنه ذره رسیدن کرا رسد
