متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۶۷

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
هرگز به دستگاه نظر پا نمی‌رسد
۲
کور عصاپرست به بینا نمی‌رسد
۳
هر طفل غنچه هم سبق درس صبح نیست
۴
هر صاحب‌نفس به مسیحا نمی‌رسد
۵
گل خاک‌ گشت و شوخی رنگ حنا نیافت
۶
افسوس جبهه‌ای که به آن پا نمی‌رسد
۷
این است اگر حقیقت نیرنگ وعده‌ات
۸
ماییم و فرصتی که به فردا نمی‌رسد
۹
از نقش اعتبار جهان سخت ساده‌ایم
۱۰
تمثال کس به آینهٔ ما نمی‌رسد
۱۱
در جستجوی ما نکشی زحمت سراغ
۱۲
جایی رسیده‌ایم که عنقا نمی‌رسد
۱۳
ما را چو سیل خاک به سر کردن است و بس
۱۴
تا آن زمان که دست به دریا نمی‌رسد
۱۵
آسوده‌اند صافدلان از زبان خلق
۱۶
ازموج می شکست به مینا نمی‌رسد
۱۷
یک دست می‌دهد سحر و شام روزگار
۱۸
هیچ آفتی به این گل رعنا نمی‌رسد
۱۹
در گلشنی که اوست چه شبنم‌، کدام رنگ
۲۰
یعنی دعای بوی‌گل آنجا نمی‌رسد
۲۱
رمز دهان یار ز ما بیخودان مپرس
۲۲
طبع سقیم ما به معما نمی‌رسد
۲۳
زاهد دماغ توبه به کوثر رسانده‌ای
۲۴
معذور کاین خیال به صهبا نمی‌رسد
۲۵
آخر به رنگ نقش قدم خاک ‌گشتن است
۲۶
آیینه پیش پا وکسی وانمی‌رسد
۲۷
بیدل به عرض جوهر اسرار خوب و زشت
۲۸
آیینه‌ای به صفحهٔ سیما نمی‌رسد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.