متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۷۱

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
به امید فنا تاب وتب هستی‌گوارا شد
۲
هوای سوختن بال و پر پروانهٔ ما شد
۳
فکندیم از تمیز آخر خلل درکار یکتایی
۴
بدل شد شخص با تمثال تا آیینه ییدا شد
۵
زبان حال دارد سرمهٔ لاف‌کمال اینجا
۶
نفس دزدید جوهر هر قدر آیینه‌گویا شد
۷
ز عرض‌ جوهر معنی به وجدان صلح‌ کن ورنه
۸
سخن رنگ لطافت باخت گر تقریر فرسا شد
۹
حذر کن از قرین بد که در عبرتگه امکان
۱۰
به جرم زشتی یک رو هزار آیینه رسوا شد
۱۱
به هندستان اگر این است سامان رعونتها
۱۲
توان ‌در مفلسی‌ هم‌ چیره‌ کلکی ‌بست ‌و مرنا شد
۱۳
سراپا قطره خون نقش بند و در دلی جاکن
۱۴
غم‌ اینجا ساغری‌ دارد که باید داغ‌ صهبا شد
۱۵
خیال هرچه بندی شوق پیدا می‌کند رنگش
۱۶
ز بس جاکرد لیلی در دل مجنون سویدا شد
۱۷
گشاد غنچه در اوراق ‌گل خواباند گلشن را
۱۸
جهان در موج ناخن غوطه زد تا عقده ام واشد
۱۹
به خاموشی نمک دادم سراغ بی‌نشانی را
۲۰
نفس در سینه دزدیدن صفیر بال عنقا شد
۲۱
تأمل پیشه‌ کردم معنی من لفظ شد بیدل
۲۲
ز صهبایم روانی رفت تا آنجاکه مینا ‌شد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.