متن اصلی فارسی · بدون ترجمهٔ خودکاربازگشت به اثرآثار این شاعربررسی معنای ادبی ↓
بیدل دهلوی · غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۲۴۲

متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.

۱
باز دامان دل آهنگ چه گلشن می‌کشد
۲
ناله‌ای تا می‌کشم طاووس‌گردن می‌کشد
۳
بسکه استحقاق‌گرد بی‌پر و بالم رساست
۴
هرکه دامان تو می‌گیرد سوی من می‌کشد
۵
بیش ازین نتوان چراغ رنگ ناز افروختن
۶
خامهٔ تصویر بادام تو روغن می‌کشد
۷
ناله اندوه گرانی برنمی‌دارد ز دل
۸
سنگ این کوه از صدا ناز فلاخن می‌کشد
۹
شمع این محفل نی‌ام اما به ذوق تیغ او
۱۰
تا نفس دارم سری دارم که گردن می‌کشد
۱۱
پیرو سعی تجرد درنمی‌ماند به عجز
۱۲
رشته از هر پیرهن خود را به سوزن می‌کشد
۱۳
اعتبار اهل ظلم از عالم اقبال نیست
۱۴
آتش‌آلود است آن آبی ‌که آهن می‌کشد
۱۵
تنگ بر دیوانه شد دشت و در از عریان‌تنی
۱۶
کیست فهمد بی‌گریبانی چه دامن می‌کشد
۱۷
ماهی دریای وهمیم‌، آه از تدبیر پوچ
۱۸
مغز آماج‌ خدنگ و پوست جوشن می‌کشد
۱۹
عمرها شد سرمه‌سای‌کارگاه عبرتیم
۲۰
خاکساری انتقام ما ز دشمن می‌کشد
۲۱
سایه‌را بیدل ز قطع‌ دشت ‌و در تشویش نیست
۲۲
محمل تسلیم دوش آرمیدن می‌کشد
ارتباط‌ها، وضعیت بازبینی و جزئیات پژوهش این شعر

دانش و پژوهش این شعر

بررسی‌نشده
۰ ارتباط تأییدشده۰ پیش‌نویس۰ نیازمند تصمیم۰ موجودیت مرتبط
هنوز ارتباط پژوهشی برای این شعر ثبت نشده است.

از این شعر به پژوهش بروید

موضوع خود را وارد کنید؛ شاعر و اثرِ این شعر در محدوده باقی می‌مانند.