غزل شمارهٔ ۱۲۴۳
متن شعر در مرکز صفحه؛ ابزار پژوهش در صورت نیاز در دسترس است.
۱
بار ما عمریست دوش چشم حیران میکشد
۲
محملاجزای ما چون شمع مژگان میکشد
۳
ناتوانان مغتنم دارید وضع عاجزی
۴
کزغرورطاقت آسودن به جولان میکشد
۵
ما ضعیفان آنقدرها زحمت یاران نهایم
۶
سایه باری دارد اما هرکس آسان میکشد
۷
هیچکس در مزرع امکان قناعتپیشه نیست
۸
گر همه گندم بود خمیازهٔ نان میکشد
۹
صلح و جنگ عرصهٔ غفلت تماشاکردنیست
۱۰
تیر در کیش است و خلق از سینه پیکان میکشد
۱۱
دوری انس است استعداد لذتهای خلق
۱۲
طفل میبرد ز شیر آندمکه دندان میکشد
۱۳
التفات رنگ امکان یکقلم آلودگیست
۱۴
مفت نقاشیکزین تصویر دامان میکشد
۱۵
وحشت آهنگی ز فکر خویش بیرون آ، که شمع
۱۶
پا ز دامن تاکشد سر از گریبان میکشد
۱۷
محو او را هر سر مو یک جهان بالیدن است
۱۸
گاه حیرت داغم از قدی که مژگان میکشد
۱۹
میروم از خویش و جز حیرت دلیلجهد نیست
۲۰
وحشتم در خانه ی آیینه میدان می کشد
۲۱
جسمگرشد خاک بیدل رفع اوهام دوییست
۲۲
شخص از آیینهگمکردن چه نقصان میکشد
